Delfts Blauw

Leven, leiden – lijden – leven

10 april 2019

1961- Ik dobber rond in het warme water in de baarmoeder. Ik voel me niet altijd veilig en ervaar regelmatig schokken in mijn energie. Mag ik of Wil ik hier zijn ? Wat ga ik doen, ga ik dit ontvangen of mijn leven zelf lijden, leiden en leven ?

Mijn eerste herinneringen komen pas later, ik ben op pad naar mijn oude buurman (rechts van ons – 8 huizen verder). Ik ga niet naar de kleuterschool, ik vind dat niet leuk. Bij hem mag ik door zijn huis lopen, met alles spelen wat er is. Hij luistert naar mijn verhalen, maar heeft ook zelf veel te vertellen. Samen door zijn huis lopen vertelt hij mij zijn leven aan de hand van de boeken, de stoelen, de schilderijen. Maar ook over het prachtige delftsblauw serviesgoed om mee te spelen in de zandbak. Wat heb ik genoten om bij deze man aan tafel te schuiven, te praten en te lachen.

Ik sleep het Delfsblauw nog steeds in mijn leven mee. Het voelt veilig en vertrouwd.

Dit is een intieme kijk op mijn eerste opzet van een verhaal, deels fictief deels autobiografie. Op dit moment zit in in Schrijfretraite, geweldige ervaring om te onderzoeken of ik naast de gave van het Spreken ook de gave van het Schrijven kan gaan gebruiken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *